"Dusza poezji"

Czuje jak nadchodzi dzień zagłady .
Człowiek czuje się wtedy taki słaby ...
Nic go nie cieszy .
Nic go nie raduje .
Myślami gdzieś po niebie wędruje .
I ciągle sobie zadaje pytanie .
Czy spełniłem na Ziemi swoje zadanie ?!
Bóg pewnie ma wobec mnie jeszcze inne plany.
Ale boje się jego kary.
Przecież kim ja jestem ??
Powiedz kim ??
Słabym, prostym człowiekiem
Prochem zeszłego poranka .
Iskrą gniewu i złości .
Taflą zamkniętą na morzu .
Księżycem przykrytym puchową kołdrą przez chmury .
Kryształem lodu zamkniętym w mym sercu .
Wiatrem z zachodu .
Sztormem ze wschodu .
Jestem kapitanem na własnym tonącym statku .
A jutro będę wspomnieniem ,
Albo zapomnieniem .
Bo któż przypomni sobie człowieka ,
który tak szybko przed życiem uciekał .
Nic po mnie nie pozostanie .
Chyba, że tylko gorzkie łzy wylewanie .
Choć i na to nie liczę bo nie takie chciałem życie .
Echo było mym przyjacielem .
A przyroda natchnieniem .
Słońce było karą .
Zmierzch zapomnieniem .
Noc ukojeniem .
Teraz odchodzę .
Błagam pomóż mi ostatni raz Boże .
Bo pozostawiam poezje ,
Która zaznaczyła bliznę na mym ciele .